Home

 

Mijn Reizen

Gastenboek

Links

Contact

 

 

 

   
Rondreis: Singlerondreis Enerverend Ecuador met FOX Vakanties
Dag van de rondreis: 13
Datum: Woensdag 29 oktober 2014
Plaats: Guamote - Alausi
   

 

 

Vannacht heerlijk geslapen. Werd gewekt door de wekker om 6.45 uur. Peter was toen al wakker. Spring als eerste onder de douche en pak dan mijn koffer in, want vandaag gaan we Guamote al weer verlaten. Ben als eerste beneden. De lokale bewoners van het project zijn dan al druk bezig met het gereed maken van het ontbijt. De thee staat al klaar. Niet veel later komen de anderen van onze groep onder. Om 7.30 uur staat alles klaar en kunnen we gaan ontbijten. Na het ontbijt de koffer aan de deur want die moeten de bus weer in. Wij vertrekken omstreeks 8.30 uur.

 

 

We lopen binnendoor naar een klein schooltje. De Belgische vrijwilliger Tom leidt ons rond. We krijgen uitleg wat het project doet. Als eerste komen we in het computerlokaal terecht. Daar staan allemaal afgedankte computers, maar de kinderen zijn er blij mee. Veel pc's werken nog op Windows95, maar werken nog prima. Met behulp van schenkingen proberen ze de komende tijd de pc's te vervangen naar modernere versies.

 

 

Daarna bezoeken we een kleuterschool dat ook met ondersteuning van het Inti Sisa project wordt gerund. De kinderen aan de ene tafel maken tekeningen en de kinderen aan de andere tafel maken bolletjes van klei. Wij helpen ze hierbij.

 

 

           

Filmpjes kleuterschool

 

 

     

 

Daarna lopen we naar een naaiatelier. De lokale bevolking krijgt hier naailes zodat ze kleding en sjaals kunnen maken. Deze kunnen ze dan verkopen wat ze dan weer inkomsten oplevert.

 

 

Tegen 9.45 uur stappen we in de bus. De twee honden die bij ons onderkomen horen gaan met ons mee. Ze zijn dit gewend en springen zonder moeite de bus in. We gaan niet met onze eigen bus, maar in een bus uit het dorp. Gedurende de rit omhoog voel ik mee steeds beroerder worden. Hoofdpijn en misselijkheid. De gids geeft aan dat dit komt door de hoogte. Onderweg omhoog maken we nog een fotostop. Het landschap is prachtig!

 

 

 

 

We komen aan in een heel klein dorpje. Daar worden we opgewacht door kinderen. Ze begeleiden ons persoonlijk naar hun schooltje. De kinderen zijn erg aanhankelijk. Bij hun schooltje aangekomen wordt er voor ons gezongen en gedanst. Uiteraard moeten wij voor hun ook een Nederlands liedje zingen. Ze vinden het prachtig.

 

 

 

Filmpje zang en dans bij school

 

 

Na het gezang en gedans worden we door de kinderen weer bij de hand genomen. Een klein ventje neemt mij mee. Het is een stukje lopen. Hij wil door mij gedragen worden, maar doordat ik last heb van de hoogte heb ik daar niet zo'n zin in. Hij blijft aan dringen, dus draag ik hem een stukje. Maar na een meter of tien moet ik hem weer neerzetten omdat ik het niet trek. Hij begrijp er niets van. Na zo'n paar minuten te hebben gewandeld komen we aan bij een akker waar we kunnen helpen om bonen te planten. Ik laat het aan mij voorbij gaan, de anderen van de groep helpen wel.

 

 

 

 

 

Filmpje bonen planten

 

 

     

 

 

 

 

Een paar anderen ravotten met de kinderen. Ik ga rustig zitten en van het uitzicht genieten. Krijg gezelschap van een paar kinderen. Ik laat ze kennis maken met mijn Iphone. Ze filmen wat en maken foto's van elkaar. Wanneer ik ze de filmpjes en foto's laten zien, hebben ze de grootste lol.

 

 

 

Nadat de bonen zijn gepland is het tijd om wat te gaan drinken. Ook krijgen we fruit uitgedeeld. Wanneer we klaar zijn lopen we weer terug naar het schooltje. Het kleine ventje wil weer bij mij op de rug gedragen worden, maar dat trek ik niet. Gelukkig neemt Peter hem van mij over zodat ik zonder ballast terug kan lopen. Bij de bus aangekomen wordt er nog wat met de kinderen gevoetbald waarna we worden uitgezwaaid en verder rijden. De afdaling doet me goed. Per meter knap ik op.

 

 

 

 

 

 

 

 

Onze volgende stop is er een bij een boerenfamilie. We hebben als cadeau een biggetje meegenomen. Ons biggetje hebben we de naam Yolo gegeven. Ze nemen het cadeau van harte in ontvangst. We nemen een kijkje op het erf. De boer neemt ons mee naar een kooi waar veel cavia's in zitten. Hij haalt er eentje uit en loopt dan naar zijn woning toe. Wij vrezen het ergste voor het beestje. Maar even later komt hij terug met een hoedje. De vrouw des huizes neemt de cavia in haar armen en zet het beest dit hoedje op. Een grappig gezicht. Hoe het verder met de cavia is afgelopen weten we niet, maar terwijl ik dit verslag schrijf zal die wel in een pan zijn geŽindigd.

 

 

 

 

 

We steken de stoffige we weg over en bezoeken een oud vrouwtje met haar dochter en kleindochter. Ze spinnen garen met de hand en breien er dassen van. Die verkopen ze wat hun wat inkomsten oplevert. Annemarie mag het met de hand spinnen ook proberen maar het lukt haar voor een meter. De vrouw des huizes lacht haar toe (uit). Inmiddels is het wat gaan regenen, maar hinderlijk is het niet.

 

 

 

 

We stoppen ook nog even bij het huisje van onze gids. Zijn vrouw is thuis en is de was aan het doen. Het huisje stelt niet veel voor. Ze slapen op een bed van stro. In dezelfde kamer op een halve meter afstand houden ze cavia's en in de andere hoek is het keukentje. Erg primitief, maar ze zijn niets anders gewend.

 

 

 

 

We rijden terug naar ons verblijf waar we rond 14.00 uur aankomen. Er staat een workshop empanadas maken op het programma. Empanadas is een gerecht bestaande uit bladerdeeg met een vulling van bijvoorbeeld stukjes banaan en kaas. Ik ben niet zo'n goede kok en laat het aan mij voorbij gaan. Nadat de empanadas door de groep gemaakt zijn proef ik ze wel. Ze smaken erg lekker. Tegen 15.30 uur rekenen we onze drankjes en diner af waarna we ons gaan klaar maken voor vertrek naar Alausi.

 

 

Eigenlijk zouden we twee dagen in Guamote verblijven, maar door organisatorische omstandigheden kunnen we er maar een dag verblijven. De rit naar Alausi is maar een korte. Vanaf de hoofdweg moeten we een klein weggetje indraaien. Omdat de bus te groot is moeten we een stukje verder keren waarna Ruben zijn bus het kleine weggetje in kan rijden. Dan doet zich het volgende probleem aan. De doorgang van de oprit naar Hosteria Pircabamba lijkt te klein. We staan midden op een spoorwegovergang stil. Ruben inventariseert de situatie en gaan het toch proberen. Met uiterste precisie manoeuvreert hij de bus keurig tussen de twee stenen pilaren. We applaudisseren voor hem. Erg knap.

 

 

 

De hosteria ligt boven op een berg met uitzicht over het kleine stadje Alausi (op 2400 meter hoogte), dat ooit een uitwijkplaats voor inwoners van Guayaquil die de hitte in hun stad wilden ontvluchten. Tegenwoordig ademt Alausi een sfeer van vergane glorie. Het complex heeft twee gebouwen. De bende van 8 besluit om aan de voorkant te gaan slapen de rest verblijft in het andere gebouw. We slapen weer met tweeŽn op de kamer. Peter en ik delen de kamer wederom. Freddy laat ons weten dat we vanavond zelf voor ons diner moeten zorgen. Hij stelt voor om met taxi's naar het stadje te gaan, maar waarschuwt dat het er allemaal niet veel voorstelt. We opperen het idee om pizza te bestellen. Iedereen vind dit prima. Oscar en ik stellen voor om met de taxi naar het stadje te gaan en de pizza's te bestellen. We halen geld op en noteren de bestelling. Degene ziek zijn (Patricia, Janneke, Alice en Jesse) willen wat anders dan pizza. Voor hun bestellen we kippensoep. Wanneer Oscar en ik alles hebben genoteerd krijgen stelt de eigenaresse voor dat zij ons naar het stadje rijdt. Freddy en Ruben rijden ook mee. Ze gaan vanavond met tweeŽn in het stadje eten. Freddy fungeert voor ons als tolk. Eerst bestellen we de pizza's, waarna we soep proberen te krijgen. Dit is niet zo makkelijk maar gelukkig hebben ze bij een lokale Chinees wel kippensoep. We moeten zo'n tien minuten wachten en kunnen dan meteen de soep meenemen. We hebben dan ook wat water en crackers voor de zieken gekocht. Tijdens het wachten rijdt de eigenaresse van de hosteria ons rond in het stadje.

 

 

 

 

Terug bij de hosteria aangekomen heeft Peter zich al gedoucht. Ik spring ook in de douche. Gelukkig is er warm water (is altijd een verassing), maar Annemarie en Bianca in de kamer naast mij hebben steenkoud water. Heb ik effe geluk!

 

Het complex herbergt een leuke kantine waar we kunnen tafeltennissen en waar we tafelvoetbal kunnen spelen. Maar eerst is het tijd voor een drankje. De drank is al koud gezet in de koelkast. Tegen 20.00 uur komt er een auto het complex opgereden. Onze pizza's worden gebracht. Ik roep dat de pizza er zijn en binnen een mum van tijd dit iedereen aan tafel. Het zijn joekels van pizza's. Met tweeŽn delen we een pizza. Nadat we de pizza op hebben relaxen we met een drankje na.

 

 

 

 

 

 

 

Omdat ik erg moe ben besluit ik om een keer op tijd naar bed te gaan. Het is dan rond 23.00 uur. Peter blijft nog hangen in de kantine.

 

Terug

 

Volgende Dag

 

 

 

Copyright M.Bernards